#

Een interview met Ginelle Bekker

7


    Foto’s maken om de wereld en jezelf beter te bergrijpen, dat is in een notendop wat fotografie voor Ginelle is. Het vinden van het juiste beeld kan ervoor zorgen dat het ongrijpbare binnen handbereik komt. Haar foto’s zijn persoonlijk, experimenteel en allemaal losse verwerkingsprocessen van gebeurtenissen uit haar leven. Wij waren nieuwsgierig naar haar verhaal en nodigde Ginelle uit voor een kop koffie.

    Hoe zou jij je foto’s in vier woorden omschrijven?
    “Zelfportretten, vertraagd, eigen, urgent”

    Wat vertellen jouw foto’s over jou?
    “Al mijn foto’s zijn zelfportretten. Ze laten zien waar ik op dat moment mee bezig ben. Zo laat Divided de verdeeldheid zien die ik ervaar en Moving On de mogelijkheid om weer door te gaan. Het heeft een directe link naar mijn belevingswereld. Ik voel een urgentie om de dingen die mij verwarren en die ik niet begrijp zichtbaar en concreet te maken. Emoties en gebeurtenissen die anders in mijn hoofd blijven ronddansen krijgen letterlijk en figuurlijk een plaats als ik het vast kan leggen in een beeld.

    Mijn foto’s zijn nooit kraakhelder en scherp omdat ik de dingen in het leven ook niet zo ervaar. De vertraging waarmee de gebeurtenissen tot mij komen probeer ik tot uitdrukking te brengen in mijn foto’s. Ik kwam erachter dat ik met analoge fotografie het beeld het beste kan vangen. Het dwingt mij om heel bewust en vertraagd na te denken voordat ik de foto maak. Je kan niet zoals met een digitale camera tientallen foto’s maken in een minuut. De analoge camera functioneert in zekere zin op eenzelfde manier als ik.”

    Waar haal jij je inspiratie vandaan?
    “Een grote inspiratiebron voor mij zijn de kunstenaars die niet de geijkte paden bewandelen en zichzelf durven te zijn. Ik neem graag een voorbeeld aan Saul Leiter. Hij werd bekend door zijn esthetische modefotografie en werd geprezen als fotograaf. Toen hij besloot zich te willen richten op straatfotografie waarbij voor hem kleine schoonheden verborgen lagen in het dagelijks leven, kreeg hij veel kritiek. Ondanks die kritiek hield hij vast aan dat wat hij het liefste deed. Je stelt je kwetsbaar op als je foto’s een reflectie zijn van wie je bent. Kunstenaars, zoals Saul inspireren mij om mijn eigen weg in te slaan en om met overtuiging achter mijn beelden te staan.”

     

      

     

    Vallen de foto’s op de website van How it stARTs onder een serie?
    “Ik werk niet in series, omdat ik altijd bezig ben met fotografie. Fotografie is een uitlaatklep met zelfportretten als uitkomst. Wel heb ik verschillende fasen in mijn leven waar ik een deelproject van maak. Als er bijvoorbeeld iets ‘groots’ gebeurd heb ik behoefte aan het structureren en begrijpen van de dingen om mij heen. Die deelprojecten zijn altijd onderdeel van het grotere geheel.”

    Waar ben je momenteel mee bezig?
    “Al een tijdje ben ik bezig met een project om een gebeurtenis uit mijn leven een plek te geven. Eind januari ben ik gevallen waardoor ik een flinke hersenschudding heb opgelopen. De herstelperiode duurde veel langer dan verwacht en bracht allerlei vervelende bijwerkingen met zich mee. Ik had last van overprikkelingen, angstige momenten en concentratieproblemen. In dit project probeer ik mijn onrust tijdens deze herstelperiode te laten zien. Ik was op zoek naar een techniek die dit gevoel kon vangen. Ik ben gaan experimenteren met redscale film die ik zelf maak. Hierbij rol je de film in een wisselzak van het rolletje af en draai je de film er omgekeerd weer op. Je fotografeert dan niet op de emulsiezijde van de film. Als je de film ontwikkelt ontstaat er een andere chemische reactie met als gevolg dat de kleurtonen in de foto veranderen. Om de film te belichten moet ik minimaal vier-stops overbelichten waardoor ik een lange sluitertijd nodig heb.

    Dat klinkt allemaal heel technisch, ik zal het uitleggen aan de hand van een voorbeeld: Vaak ben ik op zoek naar plekken waar ik mijn zelfportretten kan maken. Soms kom ik heel vaak op eenzelfde plek totdat het ik het juiste licht en de omstandigheden heb waarin ik het portret kan maken. Zo heb ik laatst een bankje gefotografeerd. Op de achtergrond staan bomen en bosjes. Het bankje is een vast object en wordt daardoor niet beïnvloed door de lange sluitertijd. Op een dag dat het waaide buiten en licht bewolkt was ben ik terug gegaan naar die plek. Door de lange sluitertijd veranderen delen van de bomen en bosjes op de achtergrond in een vervaagde massa. Het vervreemdende effect wordt versterkt door de niet realistische kleurtonen. Dit verbeeldt voor mij de onrust die telkens in mijn achterhoofd speelt, terwijl andere mensen dit niet aan mij zien. Met dit project maak ik het zichtbaar en zet ik het om in iets moois.” 

    Meer over Ginelle / Kunstwerken